Óli kom til mín og sagði að það hefði losnað stöng í Mávabótaálum næsta miðvikudag og hvort að við ættum ekki að vera saman með stöngina. Mávarálabóta hvað? sagði ég. Mávabótaralar sagði hann, mávralálabátar sagði ég aftur, ég gat ekki sagt nafnið rétt. Að sjálfsögðu var ég til í það, enda hafði ég ekki farið mikið í Sjóbirting.
Þessi veiðistaður er einn af fjölmörgum Sjóbirtingsvæðum, nálægt Kirkjubæjarklaustri og þar sem töluverð keyrsla er frá Reykjavík til Kirkjubæjarklaustur, þá lögðum við af stað kvöldið áður. Við stoppuðum í Vík í Mýrdal og til þess að vera ekki í vandræðum með allann aflann sem við ætluðum að veiða, þá var fjárfest í laxapokum.
Aðal umræðuefnið á leiðinni var, hve marga fiska við myndum veiða og hvað þeir yrðu stórir. Ég var búinn að ákveða það að taka bara 3 fiska, enda væri frystirinn orðinn löngu fullur.
Síðan var haldið af stað, og þegar við nálguðumst Klaustur, þá kom þessi svarta þoka. Um miðnætti vorum við komnir á áfangastað. Það var tekið á móti okkur með rauðvíni og eftir að allir voru komnir og eftir smá spjall var varið að sofa.
Síðan var vaknað eldsnemma. Ágætt veður, skýjað (suddi) og í kringum 10 stig.
Ég reiknað með því að geta farið að veiða eftir smástund, en þá var mér sagt að það væri nú alveg klukkutíma ferð að veiðistað.
Þeir sem voru með í för höfðu farið nokkrum sinnum áður á þetta svæði. Þeir sögðu að annaðhvort myndum við lenda í mokveiði eða veiða ekki neitt.
Síðan var ekið af stað. Við keyrðum áfram austur og þegar sandarnir byrjuðu þá var beygt í átt að sjó. Það voru 17 km að veiðihúsi, það gat nú ekki verið svo langur spölur... en svo byrjaði vegurinn að versna, ef hægt var að kalla þetta veg, því í raun var þetta sandur. Allt fór að verða blautara, og fljótlega var maður farinn að keyra yfir allskonar polla/vötn og alltaf versnaði vegurinn. Þessir 17 kílómetrar tóku langan tíma, en þar sem maður var nýkominn á góðan jeppa, þá var þetta bara hrikalega skemmtilegt. Þegar við loks komum að veiðihúsinu, þá vorum við búnir að fara fyrir ótrulega margar sprænur.
Við stoppuðum og kíktum í veiðibókina og sáum að það hafði veiðst einhverjir fiskar undanfarið, þannig að þetta lagðist vel í okkur. Rétt við veiðihúsið, var hægt að sjá fyrstu veiðistaðina, en það var ákveðið af fara annað. Reyndar heyrði ég frá einum í vinnunni að hann hafi verið þarna ásamt nokkrum félögum, og voru þeir inni í bíl, þegar einn þeirra tekur sig til og hleypur í átt að ánni. Þegar þeir fara að skoða þetta nánar, þá var hann búinn að ná í fisk. Fiskurinn hafði lent í grynningum og verið fastur, þannig að það var nóg fyrir hann að taka hann með höndunum. Í veiðbókinni var skráð að fiskurinn hafði verið "handtekinn".
Allir klæddu sig fyrir veiðina og síðan var haldið af stað. Það voru ennþá nokkrir kílómetrar að veiðistaðnum okkar.
Vegurinn fór versnandi, ég og Óli töluðum mörgum sinnum um hvernig í ósköpunum einhver hafi fundið þessa veiðistaði. Síðan breyttist vegurinn í vatn, alveg ótrúlega skemmtilegt. Allt í einu var enginn vegur, bara vatn. Það voru stikur sem við áttum að keyra vinstra megin við. Mikið var ég feginn að vera ekki fyrsti bíll, því um leið og bíllinn á undan myndi sökkva, þá myndi ég setja í bakkgír og fara í burtu. En þetta var ekki alveg svo slæmt. Vatnið var ekki nema kannski 20 cm djúpt, en þetta var drjúgur spölur. Þegar við vorum komnir hinum megin, þá tók við sandur sem við keyrðum á þangað til að við komum að borði. Þetta borð er sett þarna til þess að merkja hvar maður á leggja bílunum. Stundum er vatn yfir öllu svæðinu, en ekki þennan daginn. 10 metra frá borðinu var dauður selur, þetta umhverfi var alveg magnað, bara vatn og sandur.
Frá borðinu að veiðistaðnum var drjúgur spotti. Bara vatn, hvergi hægt að setjast niður. Þegar maður kom að veiðistaðnum, sá maður glögglega hvar maður átti að kasta út. Þar sem ferskvatnið mætti jökulvatninu urðu til skil og þar lá fiskurinn.
Það liðu ekki nema nokkrar mínútur þegar fyrsti fiskur beit á, á spún, Toby að mig minnir. Síðan kom næsti fiskur fljótlega á eftir, á flugu, Nobbler. Síðan beit á hjá mér, þvílík tilfinning, að vera kominn á frábæran stað og vera að veiða sjóbirting. Þetta var tveggja punda fiskur og kom á orange Nobbler. Hann var alveg pikkfastur. Það voru allir að veiða. Síðan gerðist það að það beit á hjá einum, sem var með spún, sem var kannski ekki svo merkilegt, nema þegar hann dró fiskinn að landi, þá kom þessi skepna í ljós. Ég hafði ekki séð neinn veiða svona stóran fisk. Þetta var 16 punda tröll, og þessi barátta tók ekki nema 1 mínútu. Áður en fiskurinn áttaði sig hvað hafði gerst, var búið að stíga oná hann, og skera, enda hafði enginn svo stóran háf í fórum sínum.
Veiðisvæðið sem við vorum á var frekar stutt. Reyndar var hægt að labba meira um, en enginn sá ástæðu til að gera það á meðan það var svona mikið af fiski.
Svona gekk þetta þangað til að það kom hlé. Ég var búinn að veiða þrjá fiska, 2, 2.5 og 4 punda. Allt á flugu, orange Nobbler og Flæðarmús. Við fórum aftur í veiðhús, allir í góðu skapi. Fengum okkur að borða og lögðum okkur svo.
Þegar við vöknuðum, þá var farið í snatri aftur að veiðstað. Það var nóg af fiski, en þeir tóku grunnt, og menn voru að missa þá töluvert. Þegar ákveðið var að hætta, þá vorum við búnir að ná 26 fiskum. Aðeins fleiri komu á flugur heldur en spúna, þá helst Nobblerar (orange og svartir). Toby spúnninn var nokkur góður. Flestir fiskar voru í kringum 3 til 4 pund.
Það var búið að kveikja upp í grillinu í húsinu sem við gistum á Klaustri. Þannig að við ætluðum að fara af stað. Við lögðum ekki bílunum hjá borðinu eins og við gerðum fyrir hlé, heldur keyrðum við nær veiðistaðnum. Sá sem leiddi hópinn fór af stað, og þegar ég var að snúa við, þá gerðist heldur óvænt. Bíllinn festist í sandinum. Það var ekki hægt að átta sig á hvar maður átti ekki að keyra, þar sem það var vatn yfir öllu, en það skipti ekki máli, bílinn sökk að aftan og hreyfðist ekki. Þriðji bíll í för var ennþá á staðnum, og settum við spotta á milli og reyndum að draga bílinn, en það skipti ekki máli, bíllinn hreyfðist ekki. Við hringdum í þá sem voru á fyrsta bílnum og þeir snéru við. Þá var bundinn spotti við þann bíl líka, en það skipti ekki máli, bíllinn hreyfðist ekki, ég get ekki neitað því að mér leið kannski ekki alveg nógu vel, en hafði ekki áhyggjur af bílnum, þar sem sandur var það þéttur að hann gat ekki sokkið. Síðan var brugðið á það ráð að tengja smá spotta í krókinn hjá mér og í krókinn á fyrsta bíl. og vitir menn, bílinn lyftist og losnaði síðan. Maður lærði lexíu á þessu, ekki fara lengra, en það er mælt með.
Það fór klukkutími í þetta, kjötið komið á grillið, þannig að það þýddi ekkert annað var bruna af stað, ef svo er hægt að segja, því það var erfið leið að þjóðveginum.
Þegar við komum á Klaustur, þá var búið að matreiða þessa glæsilegu máltíð, við átum, spjölluðum saman og þegar það nálgaðist miðnætti, þá lögðum við af stað aftur í bæinn.
Þetta var gríðarlega skemmtileg ferð, algjört ævintýri og það er öruggt að við förum þangað aftur.
Elvar